Column van Dries Weber

Achtergrond, Columns, Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op Column van Dries Weber 227

VROUWEN IN DE SPORT

Als columnist met een frequentie van eenmaal in de drie weken loop je soms op tegen het probleem dat je niet kunt reageren op de actualiteit. Andere scribenten hebben zich al uitgebreid gestort op de interessantste brokken nieuws. De room en het lekkere is er dan vanaf. En toch durf ik mijn pen te wagen aan oud nieuws en wel het vrouwenvoetbal.

Vrouwen hebben al jaren een erkende status bij verschillende sporten, zoals bij hockey, handbal, volleybal, wielrennen, atletiek, tennis of judo. Geen enkele zichzelf respecterende journalist of commentator zal het wagen de door vrouwen in die sporten behaalde resultaten te bagatelliseren.

Voordat het EK-voetbal voor vrouwen de status van het aanplakbiljet voorbij was, hadden journalisten van naam en zonder naam het evenement al voorzien van een etiket waarop een lichte minachting beeld kreeg. Sommige acteerden met een beledigende arrogantie. Anderen waren verstandiger en zochten een modus waarin zij voetballende vrouwen serieus konden nemen.

Ik keek op de zaterdag voorafgaande aan de finale naar de wedstrijd tussen Vitesse en Feyenoord (de top van het Nederlands mannenvoetbal dus). Een slaapverwekkend gebeuren dat verlengd moest worden om een winnaar aan te wijzen. Ik kon me weer ergeren aan de tikkie-terug-tactiek waarbij het spel verpest werd door een haast psychotische angst waarmee de bal op de eigen helft werd gehouden in de bekende “Blind-variant”.

Een verademing was het optreden van de andere sekse in de finale op de zondag. Enthousiast, prestatiegericht en vaak goed voetballend wonnen de “meiden” dag-na-dag meer fans met meer dan twee miljoen kijkers op de buis. Kijkcijfers om jaloers op te zijn. Ik heb het dan nog niet eens over de uitbundige wijze waarop het resultaat werd gevierd. Dat heeft misschien niet zo veel met voetballen te maken, maar het legt wel iets bloot over de betrokkenheid bij het spelletje. Populair gezegd kunnen we met deze “meiden” nog een boel plezier hebben.

VOETBAL EN HET VOLKSLIED

Elk land met een beetje historie heeft een volkslied. Bij officiële evenementen wordt geacht dat het volk het ook inderdaad meezingt en als het kan met de vuist stoer op de borst ter hoogte van het hart. Er is geen mores hoe zo’n volkslied in elkaar moet steken. Afhankelijk van de volksaard is het strijdbaar of ingetogen emotioneel. Wij hebben in de loop der tijden ook andere volksliederen gehad. Tot 1933 kreeg de hymne met de lyrische aanhef: “Wien Neerlands bloed door d‘aderen vloeit, van vreemde smetten vrij” de voorkeur. Met de toenemende vermenging van bloedstromen uit andere oorden binnen het Nederlanderschap, was deze tekst niet bruikbaar meer.

Ergo werd de voorkeur gegeven aan het Wilhelmus zoals wij dat nu kennen. Wie de moeite neemt deze hymne te analyseren, moet constateren dat het eigenlijk een geloofsbelijdenis is van een Duitse prins uit de 16e eeuw. Een creatieve geest heeft het in vijftien coupletten uitgeplet waarbij de eerste letters van de coupletten de naam ”WILLEM VAN NAZZOV” creëren. Waar we met het “Wien Neerlands bloed” en de “Blanke top der Duinen” nog een tempo hebben waarmee je ooit een peloton dienstplichtigen in een tempo kon houden, wordt het Wilhelmus gedragen door een ritme dat bij een uitvaart niet zou misstaan. Populair gezegd is ons volkslied aan renovatie toe.

Nu zitten er in het politieke hart van Den Haag vier partijen al weken lang te knutselen aan een nieuw kabinet, maar het tempo waarin het besluit genomen werd met de verplichting voor inburgeraars om het Wilhelmus te leren, is verbluffend. Belachelijk als je je realiseert dat er in ons land miljoenen vaderlanders zijn voor wie dit volkslied ver voorbij hun dagelijkse interesse ligt en die waarschijnlijk meer affiniteit hebben met het Friese of het Limburgse. Misschien dat we eerst een tekst moeten bedenken die in 2017 begrijpelijk is en waarin ook onze internationals inspiratie vinden om op het groene gras- of kunstgras-veld meer te presteren.

HET TOERNOOI VAN DE DOJE KLUPS

Afgelopen zaterdag werd op het terrein van VUC weer het toernooi van de “DOJE KLUPS” georganiseerd. Ruim vijftig teams legden genadeloos vast hoeveel verenigingen er de laatste jaren de geest hebben gegeven. Het is hier niet de juiste plek om te zoeken naar de oorzaken. Een aparte studie daarnaar zou veel boven water kunnen brengen, maar het is de vraag of de geconstateerde problemen ooit weer vloeibaar te maken zijn.

In elk geval was de belangstelling voor het evenement uitbundig. Gedragen door bier en nostalgie maakten een paar honderd veteranen en belangstellenden ook deze dag weer onvergetelijk. Ik heb veel oudere bekenden en voetbalcoryfeeën gemist, maar dat zal ook met mijn leeftijd te maken hebben. In elk geval mijn complimenten aan de organisatoren.

Dries Weber

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top