COLUMN: Mijn FOXHOLE voor de Derby der Haegse Derby’s

Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op COLUMN: Mijn FOXHOLE voor de Derby der Haegse Derby’s 205

Voor de moeder der Haegse Derby’s heb ik mijn buitenlands avontuur onderbroken. Een vliegtuig digitaal bestellen lukt eenvoudig, hetgeen niet het geval bleek te zijn bij het digitaal pogen een wedstrijdkaart te bemachtigen voor het Haegse Feest der Haegse voetbalfeesten, Quick – HBS.

Toen mijn digitale gestuntel vruchteloos bleek, moest ik mijn creatieve vaardigheden aanspreken om dit duel te kunnen aanschouwen.

De oplossing? F O X H O L E

Tekst: Theo van Daalhoff

Het mag als bekend verondersteld worden, dat er in de Bosjes van Pex een aantal sluwe vossen zijn gehuisvest. Vossen hebben een uitgesproken talent om te graven. Al tijdens mijn jonge jaren kon je allerlei uitgravingen zien onder de afrastering van de voetbalvelden in deze roemruchte Bosjes van Pex. Toen onstuimige jonge liefdes zich aandienden in mijn jeugd, zochten de dame en ik ons heil achter de afrastering van de volkomen in duisternis gehulde voetbalcomplexen in de bosjes van Pex. Gegeven mijn geaardheid lag het in de rede, dat ik minder affiniteit had met een nachtelijke verpozing in de nabijgelegen Bosjes van Poot. Ieder zijn meug.

FOXHOLE moest de oplossing brengen om dit duel te aanschouwen. Ik pakte een slaapzak, een plastic zeil, een tandenborstel en een handdoek in. Want ik moest fris zijn voor het duel der duels. Afgelopen vrijdagavond, rond 22.30 uur, bond ik alles achterop mijn herenrijwiel en reisde af naar het terrein van Quick. Aan de Sportlaanzijde ontwaarde ik al snel een FOXHOLE dat mij eenvoudig toegang verschafte tot het illustere voetbalterrein van Quick. Ik kroop met mijn bagage onder het hek door, na mijn rijwiel deugdelijk te hebben vastgebonden aan een boom. Vervolgens verschafte ik mij toegang tot het houten opslaghok naast veld 2, direct aan diezelfde Sportlaanzijde gelegen. Mijn Haagse talent om zich wederrechtelijk toegang te verschaffen tot dit houten etablissement liet mij opnieuw niet in de steek. Ik legde mijn plastic zeil op de grond, rolde mijn slaapzak uit en nuttigde een meegenomen blikje bier. Al gauw viel ik in slaap in de houten keet.

Vandaag, zaterdag 10 maart 2018, ontwaakte ik, na een heerlijke nachtrust in het domein van de terreinknecht, om 9 uur, na een heerlijk genoten slaap. Er waren jonge kinderen aan het voetballen, die de nieuwe fraaie dag aankondigden op Nieuw-Hanenburg. Ik rolde mijn spullen op en, nadat ik door het FOXHOLE was gekropen, bond ik mijn spullen achterop de fiets. Ik kroop weer terug, met medeneming van mijn tandenborstel en handdoek.

Twee teams van jonkies speelden op veld 2 en ik meldde me bij de jeugdleider van de tegenstander van Quick met de opmerking, dat ik zijn kleedkamersleutel nodig had voor de inspectie van de douches; dit was immers al jarenlang mijn taak op Quick. De leider overhandigde mij de sleutel van kleedkamer 6. Ik poetste allereerst mijn tanden onder de douche en nam vervolgens een uitgebreide douche in diezelfde kleedkamer. Douchegel pikte ik uit een voetbaltas van één van die kleintjes.
Na deze totale en goed verzorgde reinigingsbeurt gaf ik de sleutel terug aan de verbouwereerde teamleider van de tegenstander van Quick. De man keek mij verbaasd aan vanwege mijn natte, enigszins lange haar. “O, ongelukje bij het afstellen van de douche. Het ding begon opeens te spuiten”, pareerde ik gevat.

Intussen sjouwden op deze vroege zaterdagochtend vele vrijwilligers met allerhande materiaal: tenten, biervaten, dranghekken et cetera. Ik besloot naar de kantine te gaan voor een bak koffie en het schrijven van deze column.
Toen de kassa’s opengingen op het Quick-terrein, besloot ik keurig een kaartje te kopen. Iets dat vooraf digitaal niet gelukt was. Ik had immers al genoeg geparasiteerd op de zak van Quick: een gratis overnachting en een warme douche. Ik ben Quick mijn innige dank verschuldigd voor de clandestien genoten geneugten, te weten een slaapplaats en een warme douche. Mijn gebadder begeleidde ik vrolijk, als zanger, met “We are the Champions”. Dat dit ’s avonds voor Quick positief uitpakte, is mogelijk karma. Ik heb wel eens duurder overnacht, edoch de door Quick geboden faciliteiten waren van acceptabel gehalte.

Tot slot
Ik heb op het complex van Quick niets gesloopt. De houten keet heb ik met een handigheidje open gekregen. Dank aan de HAANTJES voor dit KIPLEKKERE slaapje. Dat De Derby Der Derby’s vervolgens glansrijk werd gewonnen door het Haegse genietende voetbalpubliek, laat ik, qua getuigenis, over aan scribenten die daarvoor gestudeerd hebben.

Theo van Daalhoff (in het dagelijks leven columnist van voetbalvereniging GDA).

© Haaglanden Voetbal

   

Zoeken

Back to Top