De column van Simon Taal

Achtergrond, Columns, Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op De column van Simon Taal 471

Onredelijk?

Mijn ervaringen in het jeugdvoetbal beperkten zich tot nog toe tot wedstrijden in de categorie Onder 19, zoals de KNVB deze categorie tegenwoordig noemt. In die categorie ben ik inmiddels wel gewend aan enkele coaches die altijd alles beter denken te weten (en daar soms ook nog gelijk in hebben ook!). Nieuw was voor mij de categorie onder 8 en onder 9, waarin ik verwachtte te maken te hebben met begripvolle en sportieve ouders, die sportiviteit boven winnen zouden stellen! Dat was dus fout gedacht van mij en misschien zijn meerdere mensen het daar ook mee eens, maar dat hoor ik dan graag!

In een toernooi speciaal georganiseerd voor deze categorie, raakt een keepertje geblesseerd na negen minuten van de speeltijd die door de organisatie gesteld is op twintig minuten. Na tien minuten staat het ‘zwaar gekwetste’ spelertje weer op zijn benen en is de stand nog 0-0. Na twintig minuten roept de wedstrijdleiding om dat de wedstrijden beëindigd dienen te worden, effectief zou er dus maar tien minuten gespeeld zijn in plaats van twintig en de tegenpartij zou dus gedupeerd worden door de vermeende blessure van de tegenspeler. Omdat het keepertje al weer vrolijk staat te keepen en de blessure dus wel meeviel, besluit ik de wedstrijd met de blessuretijd te verlengen om een eerlijk spelverloop te waarborgen! Nu gaat er een knop om bij de bloedfanatieke aanhang, de tijd is om, het centrale signaal was immers afgegaan en met het in die laatste tien minuten dichtgetimmerde doeltje was de stand op 0-0 blijven hangen, dit bood perspectief voor het behalen van de finale!

Enthousiast moedigen de ouders het team aan met de mededeling dat het tijd was en dat terwijl er nog niet de helft gespeeld was! De wet van Murhpey trad natuurlijk in en de tegenstander scoort in de door mij toegekende blessuretijd, het signaal voor de leider van het incasserende team om mij te betichten van symphatieën voor de organiserende club. Jongentjes van 8 en 9 jaar storten ter aarde en schreeuwen in navolging van hun ouders dat het niet eerlijk is, de wedstrijd moest afgelopen zijn en dat hun eigen keepertje de oorzaak was van de verlengde speeltijd deed niet terzake! Benieuwd hoe ze hadden gereageerd als het andersom was geweest? Ook ik weet nu wat een Salomonsoordeel inhoudt!

Kwaliteit

Of het aan de samenvatting lag weet ik niet, maar ik heb afgelopen zondag genoten van de wedstrijd Feyenoord-Ajax die uiteindelijk toch nog ruim werd gewonnen door Ajax met 1-4. Het was hotseknotsenbegonia-voetbal maar ik heb voor het eerst weer eens een wedstrijd vol passie en strijd gezien op de tv en dat willen we toch? Scheidsrechter Makkelie had het niet eenvoudig omdat hij steeds trachtte voordeel te geven aan de aanvallende partij, maar door de snelheid van het spel werden zijn beslissingen soms ingehaald door weer een volgende overtreding die dan juist weer door de andere partij was begaan! Hierdoor ontstond een onrustig beeld van de wedstrijd die op en neer ging en door de intensiteit toch een interessant schouwspel opleverde.

Bas Nijhuis

Bas Nijhuis kreeg van Ronald Koeman de wind van voren, maar viel naar mijn mening maar één ding zwaar te verwijten: dat hij geen kaarten gaf bij het opstootje voor de dugouts. Bas deed net of zijn neus bloedde en ging als een hinde over de grasmat. Op z’n Engels dus, alleen vond de ploeg van Koeman daardoor dus haar Waterloo, gevolgd door de mededeling van de directie van Everton een dag later, dat hij ontslagen was! Weer een scheidsrechter die aan de basis ligt van een ontslag van een trainer!

Simon Taal

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top