De column van Simon Taal

Achtergrond, Columns, Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op De column van Simon Taal 478

‘Succes’

‘Succes kent vele vaders’ is het spreekwoord, en ook nu weer gaat deze vlieger op, op het gevaar af dat sommige mensen mij weer betichten van racisme, doe ik toch een poging…., ik weet tenslotte wel beter!
Marokko plaatst zich voor het WK in Rusland door een overwinning op Ivoorkust en de hele Amsterdamse, Utrechtse en Haagse Marokkanen-gemeenschap staat op stelten, het verkeer wordt ontregeld door luid toeterende auto’s die in optocht door de steden trekken. Schande…? Of toch niet? Natuurlijk niet, blijdschap over het behaalde resultaat is logisch, het zijn tenslotte net Nederlanders toch? Ik bemerkte bij mijzelf een vreemd soort tweeslachtigheid, blijdschap en irritatie. Labiyad, Zyech en consorten waren toch jongens met een Nederlands paspoort? De rare constructies van de internationale wetgeving bieden echter iedereen de kans om twee nationaliteiten aan te nemen. Deze jongens maken hier dankbaar gebruik van en kunnen zich verheugen op een toernooi in Rusland. Ik wens ze daar veel succes en met de mededeling dat ze voor Nederlandse clubs spelen en daar ook hun opleiding hebben genoten krijgt Nederland toch ook nog de nodige credits!

Zelf denk ik dat genoemde talenten in hun ‘eigen’ land nooit zo ver waren gekomen omdat de randvoorwaarden voor het amateurvoetbal daar, om overigens begrijpelijke redenen, niet zo strak georganiseerd zijn als in ons kikkerlandje! De Cruijff courts, waren zonder de Turkse en Marokkaanse jeugd waarschijnlijk leeg gebleven! Mo, Hakim en consorten hadden misschien wel nooit gevoetbald als ze in ‘eigen’ land waren gebleven en wekelijks per kameel of tweedehands Mercedes van een teamgenootje naar de respectievelijke trapveldjes vervoerd hadden moeten worden! Zaterdags bij de plaatselijke Shishapijpen-boer naar de afkeuringslijsten loeren of hun wedstrijdje wel door kon gaan met de aangekondigde Saharastorm of door afgelasting in verband met onbegaanbare wegen!

Hoeveel van deze jongens zou zonder de mogelijkheid van gebruikmaking van hun ‘Ooievaarspas’ of andersoortige subsidieregeling sowieso hebben kunnen voetballen in het land van herkomst? Wat als Mo daar gebeld zou hebben met de mededeling dat zijn vaders kameel ziek was geworden en hij dus niet op de training kon komen? De wereld is niet zo simpel meer, dat je mensen zonder meer in een bepaald hokje kunt duwen, eigenbelang, familiebelang, clubbelang, landsbelang, ze strijden in de hoofden van de betrokken jongens fel om een plekje! Ook zij zullen het er moeilijk mee hebben gehad denk ik, discussies in huiselijke kring met soms heftige taferelen, volwassen worden op z’n Marokkaans, het valt niet mee! Eerst ben je een kut-Marokkaantje, vervolgens weer de redder van je gastland dat je in de steek laat! Straks gaat de wereld over in een Championsleague waarin nationaliteiten niet meer bestaan, maar de leus wie betaalt die bepaalt wel! Kortom dan hebben we helemaal geen nationale elftallen meer maar internationale bedrijfscompetities waarin IBM het opneemt tegen Toyota en Philips een degradatiewedstrijd speelt tegen Akzo… De romantiek voorgoed verloren!

Simon Taal

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top