HAAGLANDEN VOETBAL INTERVIEW: Wim Schaap: ‘Ik ben wie ik ben’

Interviews, Nieuws Geen reacties op HAAGLANDEN VOETBAL INTERVIEW: Wim Schaap: ‘Ik ben wie ik ben’ 903

Hij is, wie zou anders verwachten, stipt op tijd: Wim Schaap. 61 jaar oud inmiddels. Net terug van een trainingskamp met zijn oude – en nieuwe – club, Rijnsburgse Boys, in Spanje. Het was in december toen het bericht doorkwam dat Wim in Rijnsburg herstel- en individuele trainingen ging verzorgen voor selectiespelers. Daarmee keerde hij terug op het nest dat hij medio 2016 verliet om trainer te worden bij de kersverse zaterdag eersteklasser SVC’08. Een avontuur dat uiteindelijk maar een maand of vier duurde.

goseling_carel

,,Ik heb die overstap heel goed overwogen. Veel gesprekken gevoerd. Het is een ambitieuze club met ambitieuze mensen. Ik wilde daar een bijdrage aan gaan leveren. In potentie is SVC’08 een groeibriljant. Ik wilde helpen hen in de eerste klasse te houden. Zij zochten een soort trainer als ik ben. Ik heb ook aangegeven wat ik wilde. Maar ja, zo’n groep leer te pas kennen als je er rondloopt. Van te voren is het leuk van alles aan te geven.’’

Stappen

,,Ik besefte me dat we stappen moesten gaan maken. En dat dat niet van vandaag op morgen gaat. Maar dat stapjes maken lukte niet. De groep heeft een aantal hosannajaren meegemaakt en de eerste klasse gehaald. Nu wordt het moeilijker. Het verschil met de tweede klasse is groot. Dan moet je als speler beter willen worden. Mentaal bleken ze daar niet tegen te kunnen. Toen heb ik zelf besloten dat het genoeg was voordat ik ruzie zou krijgen met allerlei mensen die ik niet wilde beschadigen of weggestuurd zou worden. Ik wil ook plezier hebben in wat ik doe. Heb ik me vergist? Ik had een hoger niveau verwacht. Verwacht dat de spelers verder zouden zijn, ja.’’

,,Bij Rijnsburgse Boys heb ik goede jaren gehad als scout. Het is toch een beetje mijn cluppie geworden. Ik kom er graag en ken er ook heel veel mensen. Op zondag ging ik, naast SVC’08, toch op de velden kijken en deed ik op de achtergrond wat scouting. De contacten waren er dus. Toen vroegen ze of ik terug wilde komen. Nu doe ik die trainingen en ben ik aanspreekpunt voor Pieter Mulders, de hoofdtrainer, en zijn assistenten. De technische staf wilde mij er ook bij hebben. Ik heb deze selectie nog met hen samengesteld. Ik ben ook hun klankbord. We hebben afgesproken dit tot het einde van het seizoen zo te doen. Maar in maart gaan we al evalueren.’’

Maximale

Wim Schaap begon als speler bij VUC en stapte later over naar vv Wilhelmus. Daar begon hij ook zijn trainersloopbaan die inmiddels twaalf verenigingen omvat, kris kras door de hele provincie. In het dagelijks leven is hij actief bij Politie NL, district Den Haag. ,,Zo lang ik het nog leuk vind, het kan opbrengen en voor vol word gezien, ga ik ermee door’’, zegt hij over het trainersvak. De rondtocht langs de verenigingen noemt hij ,,inherent aan het trainerschap. Ik wil kijken wat ik kan bereiken. Het maximale eruit halen. Dan is twee tot drie jaar bij een club mooi.’’

Schaap staat bekend als een ‘strenge’ trainer. Een coach die voor discipline staat en geen flauwe kul. Daar kunnen selecties soms niet goed tegen. Hij: ,,Als de trainer te los is, is er de roep om een strenge trainer. En omgekeerd. Ik ben wie ik ben. Ik zal me niet anders gaan gedragen. Ik ga wel anders met dingen om dan vroeger. Ik reageer anders op bepaalde situaties. Ook ik leer. Het woord discipline verander ik liever in ‘duidelijk’. Afspraken hoor je na te komen. Dat hoort bij de fatsoensnormen. Ik ben duidelijk zonder aanziens des persoons. Is dat ouderwets? Ik weet het niet. Mij is dat zo geleerd. En inderdaad: ik ben geen polonaiseloper. Ik sluit de kantine niet af en ik ben geen entertainer. Thuis heb ik het gezellig, niet op het voetbalveld.’’

Beleving

Het voetbal zelf is volgens Wim Schaap wel veranderd. Vooral de beleving van de spelers. Als het slecht gaat staat er volgens hem niemand meer op om te helpen die negatieve spiraal te doorbrengen. Kloten blijft kloten. ,,Niet overal overigens. In de top is het duidelijk anders. Daar zitten wel mensen met ambitie die ook optimaal willen presteren. Dat is de andere kant van twee maal per week naar de club komen, een balletje trappen en je daarna vol laten lopen.’’

De kloof tussen de top en de rest wordt mede daardoor ook steeds groter, meent Schaap. ,,En de KNVB wil dat ook. Kijk naar SVC’08. Dat is nu eersteklasser. Vroeger zat daar één klasse boven: de hoofdklasse. Nu zijn dat er vier: tweede divisie, derde divisie, topklasse én hoofdklasse. Het niveau blijft dus niet hetzelfde.’’ Op de vraag of veel clubs het prestatieve dan maar niet moeten opgeven antwoordt Wim Schaap stellig: ,,Dat bepalen de visie en de ambitie van de club.’’

Dan is er de afkalving van het zondagvoetbal ten gunste van het zaterdagvoetbal. ,,Maar dat is alleen in West 2 zo. In het zuiden van Nederland leeft het zaterdagvoetbal helemaal niet’’, corrigeert hij. Dat de KNVB van plan is de derde divisie en de topklassen te gaan mixen waarbij het verschil tussen zaterdag- en zondagvoetbal wegvalt, vindt Schaap een goede zaak. ,,Terug naar de derby’s. Dat is aantrekkelijk. En dan ga je zaterdag maar om 17.00 of 18.00 uur spelen. Als je het regionaal gaat doen komen er ook veel meer mensen.’’

Talent

Dat brengt ons bij de vraag of er nog genoeg talent voorhanden is op de velden. Volgens ‘scout’ Wim Schaap wel, al maakt hij meteen een kanttekening: ,,Talent alleen is niet voldoende. Het gaat ook om de behoefte van de club en of de speler bij de club past. Ik ga vaak kijken bij trainingen of het gedrag te zien van een speler. Daar leer ik vaak veel meer van dan het kijken bij een wedstrijd.’’ Dat talenten niet meer alles voor het voetbal over hebben, er alles voor doen en laten, is volgens hem ook een feit. Dus over de hele linie wordt het wel minder, zo constateert hij.

,,Vroeger was het voetbal niet beter maar anders. Nu gaat het meer om tactiek. Er zijn best nog wel trainers die aanvallend willen voetballen, maar dan wel met strikte opdrachten aan de spelers. Het spel is ook sneller geworden, dus moet je als speler ook sneller handelen. Ik had bijvoorbeeld het niveau van de eerste klasse hoger ingeschat. Dus ook de voetbalkwaliteiten van de spelers.’’

We komen te spreken over het roemruchte VSV Tonegido, waar Wim Schaap eind jaren ’90 trainer was. Volgens menig voetbalkenner zou de selectie van toen nu nog moeiteloos mee kunnen op het hoogste niveau. ,,De spelers van toen waren kwalitatief heel goede voetballers. En ze hadden ook voetbalintelligentie. Daarmee kun je ver komen. Kijk maar naar al die duels rond Nieuwjaar tussen ‘oud’ en ‘nieuw’. De oudjes winnen nog steeds. We hadden toen een heel mooie groep. Met die kwaliteiten vind je er geen elf meer. En ze hadden ook allemaal de bereidheid driemaal per week keihard te trainen om er op zondag ook te staan.’’

Ruilen

Wim Schaap speelde zelf tot zijn 36ste levensjaar bij Wilhelmus. Zijn trainersloopbaan begon echter al eerder. ,,Ik ben heel lang blijven voetballen. Bij Wilhelmus deed ik ook de B-jeugd. Met John de Jong toen als speler. Dat heb ik twee jaar gedaan en toen ben ik als actief speler gestopt. Ruud de Groot, hoofdtrainer, vroeg me toen als assistent voor het tweede. Daarna ben ik pas mijn diploma’s gaan halen.’’

Na Wilhelmus volgden DWO, Lugdunum, Tonegido, FC Lisse, Rijnsburgse Boys, Westlandia, Vitesse Delft, weer Tonegido, VUC, Haaglandia, Nieuwenhoorn, weer Rijnsburgse Boys en SVC’08. En dat allemaal naast zijn beroepsleven bij de politie. ,,Vroeger, in mijn tijd dat ik speelde en trainde, kon je diensten gemakkelijk ruilen. Nu niet meer. Nu is het voor wat, hoort wat. Ik neem veel diensten van collega’s over op ‘ongunstige’ tijden: in de zomer (vakantietijd) en de winter, nachtdiensten, diensten met kerstmis, de jaarwisseling, met feestdagen. En ik werk nog maar drie dagen. Dat scheelt ook.’’

Bij de Politie NL blijft Wim Schaap naar eigen zeggen nog een paar jaar actief. Dan vindt hij het genoeg. Hij wil ook van het leven genieten. Tegenwoordig crosst hij met een camper door het land. Dat vehikel kwam in de plaats van een boot. Ook zijn woonplaats veranderde: Zoetermeer werd Rotterdam. Maar wel met uitzicht op de Rottemeren. Dat maakt het ook minder bezwaarlijk om vier keer per week op en neer te moeten rijden naar Rijnsburg. Alleen in de spits zit hij zich nog wel eens op te vreten. Want geheel conform zijn eigen instelling wil hij ook dan op tijd komen; ongeacht de omstandigheden.

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top