HV Toernooi: Westlandia op valreep langs Vitesse Delft

HV Toernooi, Nieuws, Voetbalnieuws, Wedstrijdverslagen Geen reacties op HV Toernooi: Westlandia op valreep langs Vitesse Delft 1032

Een sfeervol, zonovergoten Oostersportpark in Wassenaar, de thuishaven van SVC’08, vormde zaterdagmiddag het decor voor de finales van het Haaglanden Voetbal Toernooi in de diverse leeftijdscategorieën, de vrouwen en het G-voetbal. Zondag derde divisionist Westlandia schreef geschiedenis door in de hoofdschotel van de finaledag voor het eerst in haar historie beslag te leggen op de “Sir Winston Cup”. Na een 1–2 achterstand bij het ingaan van de rust zegevierden de Westlanders met 4–3 in een zinderende en sensationele finale over zaterdag eersteklasser Vitesse Delft, waarbij het venijn in de staart zat.

Tekst: Marlon Kampie
Foto’s: Aad van der Knaap & Sander de Hollander

In het slotstuk van dit meest aansprekende en prestigieuze voetbaltoernooi in de regio verraste de zaterdag eersteklasser uit Delft – als de outsider – vriend en vijand door heel goed partij te bieden en liet het bij voorbaat torenhoge favoriete Westlandia bijna wankelen. Gezien het verschil in de structuurpiramide tussen de Derde Divisie en zaterdag eerste klasse, werden de Delftenaren in een vroeg stadium voor het eerste fluitsignaal reeds tot underdog genavigeerd. Van enig niveauverschil was in deze finale echter geen sprake. Bekerwedstrijden in het algemeen en vooral finales in het bijzonder zijn en blijven wedstrijden op zich en zijn niet te vergelijken met competitiewedstrijden. Dat is in deze finale eens te meer gebleken.

Voor Westlandia-trainer Edwin Grünholz was het de tweede keer dat hij de “Sir Winston Cup” als trainer won. Eerder veroverde hij de Cup in 2014 met het nu ter ziele gegane Haaglandia door op het DSO-terrein in Zoetermeer HMSH te verslaan. Als speler heeft Grünholz het in de 38-jarige historie van dit meest aansprekende en prestigieuze voetbaltoernooi in de regio en in de voorlopers van de Sir Winston Cup, de Haagsche Courant Cup en AD/HC (Algemeen Dagblad/Haagsche Courant) nog beter gedaan.

Grünholz speelde in de glorietijd van Kranenburg maar liefs vier finales, waarvan hij er drie won. In 1988 won hij op het VUC-terrein met 3–2 van het toenmalige ‘s-Gravenzandse SV. Het jaar daarop verloor hij op de Kastelenring bij RKAVV met 4–2 van Wilhelmus. In 2001 en 2002 was wederom verovering van de Cup weggelegd voor Grünholz na winst op respectievelijk VCS op het TONEGIDO-complex middels strafschoppen na een 0–0 stand in de reguliere speeltijd en verlenging en het jaar daaropvolgend winst op HBS na een 1–1 eindstand in de verlenging met 4–1.

Record

In de editie van dit seizoen viel er ook een ander record in de rijke geschiedenis van dit toernooi te noteren. Vitesse Delft-speler Jevon Blijd speelde ook zijn derde finale, waarvan hij er twee won in vijf jaar. In tegenstelling tot Edwin Grünholz als speler die enkel met Kranenburg de vier finales speelde deed Blijd dat met drie verschillende ploegen. In 2013 bekroonde Jevon Blijd zich als matchwinnaar in de finale op het Prinses Irene Sportpark in Rijswijk met DSO na 1–0 winst op Nootdorp. In 2015 won Blijd in de finale waarin hij twee keer scoorde met Quick wederom op het Prinses Irene Sportpark met 6–3 van Te Werve. Alhoewel hij in deze editie van 2017 als gevaarlijkste man, samen met spits Rick Burgering, in de Vitesse Delft-gelederen de verdediging van Westlandia handen vol werk bezorgde, wist hij het net niet te vinden.

Sterker nog; Blijd droop in de blessuretijd af met een tweede gele kaart en schopte op weg naar de kleedkamer tierend van kwaadheid, woede en frustraties alles wat hij aan bidons en ander loszittende items op zijn weg tegenkwam aan flarden. Zijn woede was volgens hem gericht op scheidsrechter John Peeters – die overigens een heel goede wedstrijd floot – als reactie op het onthouden van een strafschop aan Vitesse Delft bij een 3–3 stand in de eerste minuut van de toegevoegde tijd. En een minuutje hierna maakte Westlandia daardoor wel de 4–3. De gele kaart na de handsbal en overtreding direct daarna op hem was zwaar onterecht, vond hij zelf.

Onterecht

Blijd na afloop hierover. ,,Ik schoot van drie meter afstand binnen het strafschopgebied op het doel. De verdediger (Mitchell Jacobs – red.) kreeg de bal duidelijk tegen zijn rechterhand aan. Het was een 100% strafschop. In de actie die hierna volgde werd ik ook duidelijk tegen de grond gewerkt door de verdediger. Ook een meer dan 100% strafschop. Maar in plaats van een penalty te geven kreeg ik een gele kaart vanwege een duikeling in de ogen van de scheidsrechter. Zwaar onterecht vond ik. Ik bleef maar hameren op de onterechte beslissing en kreeg een tweede gele kaart.”

In de geschiedenis van de voorlopers van dit toernooi, de Haagsche Courant Cup en AD/Haagsche Courant Toernooi, alsook deze onder auspiciën van Haaglanden Voetbal georganiseerde Sir Winston Cup bereikten geen van beide ploegen ooit eerder een finale. Maar dat was in de wedstrijd niet te merken. Zowel Westlandia als Vitesse Delft konden het goed opgekomen publiek een heuse bekerkraker voorschotelen. Vitesse Delft deelde in de eerste helft de lakens uit. In de tweede helft waren de rollen omgekeerd en was het Westlandia dat heerste. Zowel Westlandia-trainer Edwin Grünholz als zijn collega van Vitesse Delft, waarnemend trainer Henk Klomp en nog steeds speler Sander van Akkeren waren er voor aanvang van de finale op gebrand het Haaglanden Voetbal Toernooi editie 2017 op hun naam te schrijven. Sander van Akkeren, voor de eerste keer, nam voor trainer Peter Klomp de honneurs waar vanwege een in een eerder stadium geboekte vakantie.

Aan het begin van de wedstrijd was er aanvankelijk van een strijd tussen David tegen Goliath niets te merken en ook niet van enig niveauverschil. Bij Westlandia hadden de spelers in de beginfase moeite met het opzetten van goede aanvallen, mede door de aan de dag gelegde werklust en getoonde onverzettelijkheid van de Vitesse Delft-spelers, met Jevon Blijd en René de Graaf als twee oud-Westlandia-spelers. Nadat in de tweede minuut Jevon Blijd al een teken gaf dat hij voor de derde keer een finale wilde winnen en zijn vizier na een afgeslagen corner nog niet op scherp had, was het in de zesde minuut wel raak. Blijd ontfutselde Marco van der Knaap de bal en ging op avontuur door het centrum. Op de huid gezeten door Van der Knaap en Ivailo Staal legde hij met enig geluk even terug op Rick Burgering. De knal van Burgering paste precies tussen de uitgestrekte handen van Westlandia-doelman Jari Duijvestijn en de paal: 1-0.

Voetbalatmosfeer

De meegereisde Vitesse Delft-aanhangers die eigenlijk meer dan de Westlandse aanhang verantwoordelijk waren voor de geweldige voetbalatmosfeer en ambiance en gedurende de gehele wedstrijd rond het Wassenaarse Oostersportpark, gingen voor de eerste keer behoorlijk uit hun dak. En bleven constant hun ploeg tot het uiterste aanmoedigen. Hun ploeg bleef in de eerste helft, met uitzondering van de laatste tien minuten, de boventoon voeren en was vaker voor het doel van de Westlanders te vinden. Een knal van Javon Blijd teisterde de horizontale dwarsligger. Een schot van aanvoerder Marco van der Knaap uit de tweede lijn die in handen van Vitesse Delft-doelman Davy Schilperoort verdween was het eerste en enige wapenfeit in de eerste twintig minuten van Westlandia. Alles wat de klok tikte, was Vitesse Delft en dat was niet overdreven.

Bij de ploeg van trainer Edwin Grünholz was de balcirculatie veel te traag. Maar dat was meer de verdienste van Vitesse Delft dat feller en kort op de man zat en de Westlandia-spelers bijna geen gelegenheid gaven op adem te komen en tot voetballende oplossingen te geraken richting Vitesse Delft-doel. Halverwege het eerste bedrijf werd het bijna een verdubbeling van de marge. De gevaarlijke Blijd benutte aan de linkerkant zijn snelheid, liet iedereen in de verdediging van Westlandia zijn hielen zien. Oog in oog met Westlandia-doelman Jari Duijvestijn keerde deze de plaatsbal van Blijd half, waarna in de carambolage een inzet van Rick Burgering net over de kruising van paal en lat dwarrelde. Op slag van het eerste half uur had een hakje van Blijd een beter lot verdiend en verdween in handen van doelman Jari Duijvestijn.

 

De concentratie bleef zoek bij de derde divisionist. Een vrije trap van Mitchel Gronsveld, net buiten de zestien teisterde wederom het horizontale aluminium en Westlandia ontsnapte. Ineens, met nog tien minuten voor rust, werd Westlandia wakker. Vitesse Delft leek de tol te gaan betalen voor niet alleen veel balbezit en hoog tempospel, maar ook het klassenverschil. Dave Schilperoort redde met zijn voet op een inzet van Jeroen Spruijt, waarna Anwar Beeldstro meteen daarna uit de draai over het doel knalde. Weer Vitesse Delft-doelman Dave Schilperoort die zijn lengte goed benutte nadat hij te ver voor zijn doel stond, goed timede en een slimme lob van Jeroen Spruijt nog net onschadelijk maakte.

Koel

Maar Vitesse Delft bleef, aangemoedigd door haar aanhang, na de iets mindere periode toch nog voetballen. Uit een snel uitgevoerd omschakelmoment, waarbij de Westlandia’s middenveld en verdediging niet vrijuit gingen, ontsnapte Rick Burgering op het randje van buitenspel na een dieptepass van Mitchel Gronsveld. Alleen tegenover doelman Jari Duijvestijn bleef Burgering koel en plaatste beheerst met het linkerbeen de 2–0 binnen. Westlandia toonde in de slotseconde voor rust wel veerkracht. Een indraaiende vrije trap vanaf de linkerkant werd door Jessie van de Burg in een druk bevolkt doelgebied bij de verre paal ingeschoten: 2–1.

Aan het begin van het tweede bedrijf bleef Jessie van de Burg in de kleedkamer achter. Hij werd vervangen door Nick van Vliet. En moest namens Westlandia iets gebeuren en na acht minuten in de tweede helft was er wederom een wissel door trainer Edwin Grünholz. Superspits Marcel de Bruijn werd ingebracht voor Anwar Beeldstroo. In tegenstelling tot de periode Vitesse Delft in de eerste helft, gooide Westlandia nu haar klasse, routine en ervaring wel in de strijd. Maar de Delftenaren bleven onder druk trots hun mindere kwaliteiten met opportunistisch spel hun voetballende mogelijkheden benutten. De Delftse aanhang was niet alleen een steun voor de ploeg, maar ook een heuse twaalfde man.

Redding

Doelman Dave Schilperoort had weer een prachtige katachtige redding in huis op een zwabberende pegel van Ramon Ripson, waarna hij kort hierna ook in de weg stond op een schot van Rémon van Bochoven. Invaller Nick van Vliet kopte uit een corner op de lat. Trainer Edwin Grünholz paste een derde wissel toe. De behendige Adnan Bajic werd vervangen door Brandon Tichem. Een wissel die later in de wedstrijd bepalend zou zijn. Bij Vitesse Delft werd de moegestreden Mitchel Gronsveld naar de kant gehaald voor verse kracht Robin de Boer. De tweede wissel van Vitesse Delft, Lars Fransen voor Daan Burgering bracht het evenwicht in de Delftse ploeg weer even terug, nadat het onder de voet gelopen dreigde te worden.

Druk

De twee niveaus hoger spelende zondag derde divisionist bleef de druk opvoeren, maar Vitesse Delft ging ook mee en vertikte het om te capituleren. Aan beide kanten vielen er kansen te noteren. En dat maakte de wedstrijd tot een heuse bekerfinale en kraker. Ivailo Staal schoot, net binnen de zestienmeterlijn, naast waarna aan de overkant René de Graaf in handen van Jari Duijvestijn knalde. Jevon Blijd, die van links naar rechts zwierf en dan weer in het centrum te vinden was zocht het doel na een steekpass van Lars Fransen net iets te hoog. Weer aan de andere kant doelman Davy Schilperoort met een mooie redding op een pegel van Brandon Tichem. Uit wederom een standaardsituatie zou Vitesse Delft bezwijken. Rémon van Bochoven kopte uit een corner van invaller Brandon Tichem in de 72e minuut de gelijkmakende binnen: 2-2. Drie minuten hierna kreeg Vitesse Delft de kans op weer een voorsprong, maar de lat bleek een sta in de weg.

Veerkracht

Assistent-trainer Sander van Akkeren vond het hoog nodig zijn manschappen in het veld een handje te gaan helpen en viel in. Maar twee minuten voor het einde van de reguliere speeltijd rondde Patrick Batist na een goed opgezette aanval via het centrum mooi af via de binnenkant van de paal en bracht zijn ploeg op een 2–3 voorsprong. Westlandia leek met de Sir Winston Cup aan de haal te gaan. Bij Vitesse Delft dacht men er anders over. De ‘dwerg’ toonde veerkracht en knokte nog steeds voor elke meter. In de dying seconds werd het publiek een apotheose voorgeschoteld die zijn weerga niet kende. De ploeg uit Delft kwam weer op gelijke hoogte. Invaller assistent-trainer Sander van Akkeren, daarvoor in de wedstrijd gekomen, kopte een lange bal van achteren door. Man Of The Match Rick Burgering anticipeerde heel goed op de door deze doorgekopte bal en liet doelman Jari Duijvestijn kansloos: 3–3. Dat was zijn derde doelpunt van de wedstrijd.

In de eerste minuut van de blessuretijd claimde Vitesse Delft een strafschop nadat Jevon Blijd tegen het lichaam of misschien ook een hand aanschoot van Mitchel Jacobs. Velen, ook Westlandia-supporters, zagen dat de bal met de hand beroerd werd door Jacobs en hij meteen daarna ook Blijd bijna onder de kunstmat stopte. Scheidsrechter John Peeters, die een goede finale floot, wilde van een pingel toekennen niets weten. Ook de overtreding beoordeelde de leidsman uit Voorburg anders en gaf Blijd een gele kaart voor een schwalbe. Blijd bleef Peeters maar om rekenschap vragen en kreeg voor de tweede keer de gele prent voorgehouden en kon eerder de douche opzoeken.

Vitesse Delft had weinig geleerd van hoe de verdediging zich moest opstellen bij een corner van de linkerkant. De 2–2 gelijkmaker werd gekopieerd en op dezelfde manier werd de hoekschop van Brandon Tichem ingekopt door Rémon van Bochoven: 3–4. Hiermede bezorgde hij zijn ploeg de overwinning en de Sir Winston Cup. Want hierna was de tijd met één man minder op het veld geen bondgenoot meer van Vitesse Delft en floot scheidsrechter John Peeters af.

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top