COLUMN: De Vierde Helft (54)

Achtergrond, De vierde helft, Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op COLUMN: De Vierde Helft (54) 193

In de derde jaargang, op de donderdag om de veertien dagen, laat Haaglanden Voetbal-redacteur Carel Goseling zijn licht schijnen over voetbalzaken. Dat kunnen onderwerpen zijn uit zowel het betaalde- als amateurvoetbal.

Moe

Het lijkt op een normale moeheid. Feitelijk gaat het echter om CVS: het chronisch vermoeidheidssyndroom. Het speelt bij veel topsporters, zeker in de voetballerij. Wordt CVS niet behandeld, dan gaat het uiteindelijk het hele leven van de betrokkene beheersen. Alleen psychologische hulp kan dan nog een uitweg bieden. Niets doen is geen optie. Uiteindelijk komt degene met CVS in een depressie terecht en ziet vaak geen andere uitweg meer dan zichzelf iets aan te doen. Met andere woorden: te kiezen voor de dood.

Waarom begin ik hier over? Omdat deze week bekend werd dat een Tsjechische international zichzelf in zijn Turkse appartement heeft opgehangen. 31 jaar oud. Een collega van hem, ook een Tsjech, heeft inmiddels aangegeven in dezelfde situatie te hebben verkeerd, enkele jaren geleden. Ook in Turkije.

Zijn broer kwam hem halen en samen zijn ze hals over kop uit Turkije vertrokken. Gevlucht als het ware voordat de betrokken speler zichzelf iets had aangedaan. Beiden waren gek van voetbal. Speelden hun hele leven in de top van de nationale competitie om eindelijk een mooie stap te kunnen maken naar een club in het buitenland waardoor zij ook financieel er enorm op vooruit konden gaan. De druk in de nieuwe omgeving te presteren, zich waar te maken, was hoog. Gecombineerd met de taal niet spreken, niemand kennen, geen familie of vrienden om zich heen leidde tot eenzaamheid. Moeilijke tijden die CVS kunnen veroorzaken.

CVS heeft immers te maken met een manier van denken, met reacties van de omgeving, met het eigen slaapritme. Wie eenzaam is neigt tot meer slapen overdag, en dat gaat ten koste van de nacht.

In Turkije wordt voor de overleden Tsjech bij elke competitiewedstrijd in de hoogste divisie dit weekeinde een minuut stilte in acht genomen. Mooi, maar hij komt er niet door terug. Nog helpt het de aanpak van CVS. Hoogstens het bewustzijn over de aandoening.

Of er in Nederland ooit spelers door CVS zijn heengegaan, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat de prestatiedruk als het ware met de dag toeneemt. Net als het aantal te spelen wedstrijden overigens.

Voetballers kennen geen vakantie meer, zeker niet in de hogere regionen. De competitie is nog niet afgelopen of het trainen voor de volgende start al weer. Vaak zijn er in ‘rustiger’ tijden interlands, toernooien (EK/WK) of wedstrijden die op last van de sponsor moeten worden afgewerkt. Is het vreemd dat spelers steeds vaker en langer geblesseerd zijn? En dat dat zo is ondanks een steeds grotere ijver van diezelfde spelers in het krachthonk om fysiek sterker te worden? Iedereen heeft de mond vol over overbelasting van de spelers. Het aantal wedstrijden moet terug worden gedrongen. Engelse weken (3 wedstrijden in acht dagen) zijn al lang de regel, geen uitzondering meer.

Maar gaat het aantal duels terug? Meer ploegen die aan eindronden van EK en WK mogen deelnemen betekenen nog meer wedstrijden. Een nieuwe opzet van de Continentale beker en het mondiale clubkampioenschap ook. Er is nog altijd speculatie over de herinvoering van Europa Cup 2: de beker voor bekerwinnaars.

In eigen land wordt het deelnemersveld aan de KNVB-beker vergroot met amateurclubs. Nacompetities nemen in aantal en omvang toe. Een nieuwe opzet van de eredivisie met een vervolg na de reguliere competitie in poules om de titel, deelname aan de Europa League en degradatie leidt alleen maar tot een omvangrijker speelkalender. En dat alles onder het mom de kwaliteit van het Nederlandse voetbal te verhogen. Alsof totaal uitgeputte spelers kwalitatief nog iets kunnen bijdragen aan het imago van Koning Voetbal. Acteurs die vervolgens ook weer uitgewoond aan de start van de nieuwe competitie verschijnen. Of wilde u beweren dat iemand binnen twee weken volledig uitrust – ook geestelijk – van lichamelijke arbeid gedurende elf en een halve maand?

Dat mensen geen machines zijn mag ik als bekend veronderstellen. Hoe komt het dan toch dat we zo vaak doen alsof dat wel het geval is? Soms net zo lang tot betrokkene zelf de handdoek in de ring gooit. En dat alles ook nog in de veronderstelling dat de betrokken speler niets anders aan zijn hoofd heeft dan alleen het spelletje voetbal. Dat de rest van zijn leven hem totaal geen zorgen baart. Dáár loopt alles perfect.

Niet dus. Maar de betrokkenen zelf zullen dat niet erkennen. Zwakte tonen kan niet in het voetbal. Dat betekent afgeschreven worden. En dat wil niemand. Dus gaan we met z’n allen door. Tot de dood erop volgt. Lees daar het boek van keeper Robert Enke, ‘Een veel te kort leven’, nog maar eens op na.

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top