De Vierde Helft (59

Achtergrond, De vierde helft, Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op De Vierde Helft (59 202

Ook in de vierde jaargang, op de donderdag om de veertien dagen, laat Haaglanden Voetbal-redacteur Carel Goseling zijn licht schijnen over voetbalzaken. Dat kunnen onderwerpen zijn uit zowel het betaalde- als amateurvoetbal.

Armoedig

Het was nog niet eens zo lang geleden een bekend fenomeen: als het Nederlands elftal het goed deed, presteerden de Nederlandse clubs in de Europese bekercompetities slecht. En omgekeerd: de clubs goed, Oranje slecht.

Inmiddels is het bij beide categorieën slecht geworden. Oranje staat op de wereldranglijst nummer 36. In de Champions League en de Europa League heeft Nederland nog twee ploegen. Op de zogenoemde coëfficientlijst van de UEFA staat Nederland op een elfde plaats. Dat betekent in de toekomst geen rechtstreekse plaatsing meer voor Champions- of Europa League.

Kortom: armoede troef. Vorige week werd die armoe nog eens pijnlijk geïllustreerd door Ajax in Trondheim, waar het tegen BK Rosenborg aantrad. Na een thuisnederlaag met 0-1 werd het nu 3-2 voor de Noren.

Buiten het eerste kwartier na het beginsignaal en dezelfde periode na rust bakten de Amsterdammers er bitter weinig van. De drie Noorse goals kwamen kinderlijk eenvoudig tot stand. Bij de eerste liet ene meneer Veltman zijn tegenstander in zijn rug gewoon helemaal vrij staan. Bij de tweede goal stonden er midden voor het doel twee Noren vrij waarbij meneer Viergever zonder naar de bal te kijken voor de schijn een kopduel aanging waarbij hij a) niet hoog genoeg kwam en b) alleen maar tegen de man aansprong met zijn rug.

En doelpunt nummer drie: alweer meneer Veltman die in de zestien geen overtreding durft te maken en zijn lichaam terugtrekt, waarna de Noor nog wat meters kan maken voordat hij de bal in de hoek pegelt.

En de coach, meneer Marcel Keizer, komt dan na afloop met deze armoedige teksten: ,,Goals zomaar weggeven hoort ook bij het team op dit moment. Neem die eerste goal. We zijn aan het aanvallen, krijgen de kansen en maken ze nog niet, maar dan krijgen we zomaar ineens zo’n bal binnen. Dat hoort ook bij het team, niet alleen dat we de kansen niet afmaken. Eén zo’n bal en we staan weer achter.’’

,,We weten ook wel dat we aanvallend voetbal spelen en dat je dan ook weleens wat weggeeft en dan krijg je weleens dit soort wedstrijden, maar we moeten zorgen dat we aan de goede kant van de score zitten. Omdat we nu te weinig doelpunten maken, is dat een heel vervelende constatering.’’

De heren Veltman en Viergever zijn international! En het zo maar weggeven van goals kan niet op dit niveau. Los daarvan: je bent als trainer verantwoordelijk dat zulks niet gebeurt. Dat ‘hoort’ dus niet. En dat je te weinig goals maakt; misschien ligt dat ook wel aan de mensen die je opstelt en de wijze van spelen.

Nu we toch internationaal bezig zijn: vorige week donderdag kreeg Francesco Totti de Presidents Award van UEFA-baas Aleksander Ceferin. Dat gebeurde bij de loting voor de Champions League. Alle bobo’s waren er bij. Zo ook KNVB-baas Michael van Praag. Zittend op de eerste rij weigerde deze Van Praag te klappen voor Ceferin, de man waarvan hij bij de verkiezing voor de hoogste post bij de UEFA verloor. Zo ook geen applaus voor Totti van de Nederlander. De gekrenkte ziel. Hoe zielig. Hoe armoedig.

De competitie is al weer gestart, ook in het amateurvoetbal. De oefenpotjes en –toernooien zijn voorbij. Het armoedige gedoe ligt achter ons. Oefenen; waarvoor? Trainers veranderen niet of nauwelijks van opvatting en spelsysteem. Spelers uit de selectie die blijven weten dus al wat er verlangd wordt. Nieuwkomers worden, als het goed is, gericht aangetrokken voor bepaalde posities. Ná een gesprek met de coach, dus ze weten wat er op ze af komt.

Jeugdspelers die doorkomen kennen via de trainersstaf meestal ook al het klappen van de zweep. Voor de meesten zijn de oefenpotjes en –toernooien bovendien alleen maar een alibi. De trainer kan zeggen dat ze een kans hebben gehad, maar nog te licht zijn voor het eerste. Dus moeten ze genoegen nemen met het tweede.

Dat de coach die mening al gevormd had voordat al dat geoefen begon wordt verzwegen. Want die jongere moet het gevoel hebben écht een kans te hebben gehad. En dat hij nog harder moet werken om dat eerste wel te halen. Hij moet tenslotte gemotiveerd blijven.

Ik heb ooit voor een aankomende coach ten behoeve van zijn zoveelste diploma een stuk geschreven over de rol van de reserves in de selectie. Hoe hou je die betrokken en gemotiveerd? Een hoop kletspraat en herhalingen (in andere bewoordingen) waren het resultaat. De coach slaagde met vlag en wimpel. Ik schaamde me dood over de tekst die ik gefabriceerd had. Maar voor de KNVB-heren was het meer dan voldoende. Gebakken lucht zonder veel inhoud. De loopbaan van de betrokken coach hield uiteindelijk niet over. Hij kon niet alleen niet goed schrijven, ook het praten liet te wensen over. Wat een armoedig gedoe.

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top