De Vierde Helft (67)

Achtergrond, De vierde helft, Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op De Vierde Helft (67) 181

Ook in de vierde jaargang laat Haaglanden Voetbal-redacteur Carel Goseling – helaas voor de laatste maal – zijn licht schijnen over voetbalzaken. Dat kunnen onderwerpen zijn uit zowel het betaalde- als amateurvoetbal.

Afstand

Ik heb er zelf geen echte verklaring voor. Toch is het een onmiskenbaar feit: mijn enthousiasme voor en betrokkenheid bij het voetbal is afgenomen. Tien seizoenen lang trapte ik in het geel-blauw van O.S.C. tegen een bal op talloze velden in en om Den Haag. Tussendoor ging ik vrijwel elke thuiswedstrijd naar Holland Sport kijken. Al dan niet met pa.

Ik verslond de voetbalboeken van Hans Molenaar. Wist via een relatie van mijn grootmoeder een poster uit Brazilië te bemachtigen met het 1000ste doelpunt van Pele. De wanden van mijn kamer waren beplakt moet elftalfoto’s. Van een buurman kreeg ik de beroemde mappen met elftalprenten van Esso.

Ik volgde Ajax. Pa was een Amsterdammer, vandaar. Op Europacup avonden – eerst aan de radio, later bij de tv – werden de zeeverkenners, waar ik lid van was, steevast afgezegd. Ik zie pa bij de Europacupwedstrijd Ajax – Liverpool (het mistduel) bij de 1-0 nog zo uit zijn stoel springen om zich erna, met alle 100 kilo, weer in te laten vallen. De zetel was een paar veren armer daarna. En zat ook wat minder.

Bij de eerste Europacupzege van Ajax in Londen op Panathinaikos was ik erbij. Net als bij de huldiging in Amsterdam. Praten kon ik daarna niet meer. Vonden ze bij NN, waar ik toen werkte, niet erg. De collega’s waren vrijwel allemaal Rotterdammers.

In New York bekeek ik de Cosmos in een honkbalstadion, inclusief gravelstroken tussen de honken. Ik zag de nationale ploeg van Canada spelen (nou ja, iets dat op voetbal moest lijken). Verkeerde op de tribune bij FC Peniche en Uniao Leiria tijdens een Portugese vakantie.

Later volgde de VSV Tonegido (1992-2004). Elftalleider van zoonlief, redacteur clubblad, secretaris, ad-interim penningmeester, oprichter zaterdagafdeling, commerciële man, manager.
Tussendoor nog met FC Slovan Liberec Europa door. Griekenland, Italië, Spanje, Duitsland, Engeland. Memorabele krachtmetingen tegen FC Liverpool en AC Milan. Onder andere.
Actief voor de KNVB en de Tsjechische voetbalbond. Met als hoogtepunt een plek op de Tsjechische bank als ‘ rechterhand’ van de bondscoach in interland van Jong Tsjechië tegen Jong Nederland.

En, niet te vergeten, een optreden als tolk bij AZ – FC Slovan Liberec bij de persconferentie van Louis van Gaal en zijn Tsjechische collega Vítězslav Lavička. Inclusief een terechtwijzing van Louis die het tenminste voordeed alsof hij Tsjechisch verstond.

Een aantal jaren terug bij Haaglanden Voetbal terecht gekomen. Na tien ‘voetballoze’ jaren. Voorbeschouwingen van zaterdag 1B, nieuwsberichten, interviews en De Vierde Helft. Veel mooie dingen kunnen doen. Ergernissen kunnen uiten, een waarschuwend vingertje mogen opheffen, harde kritiek laten horen.
Maar toch. Ik betrap me erop dat ik de duels van het Nederlands elftal op tv zelden of nooit meer be- dan wel af kijk. Dat geldt ook voor Europacup-avonden. Als ik al kijk gooi ik de tv meestal halverwege uit. Het boeit me niet meer. En sta ik een keer langs de lijn, dan kan ik de neiging maar moeilijk onderdrukken om weg te lopen.
Hoe het komt? Zoals gezegd, ik weet het niet echt. Er zijn wel een paar factoren aan te wijzen. Het voetbal is stereotyp geworden. Voorspelbaar. Er gebeurt zelden of nooit iets verrassends. Iets spontaans.

De sterken worden alleen maar sterker. De zwakken alleen maar zwakker. Uitslagen kun je bijna van te voren al invullen. En loopt het toch even iets anders, dan is er altijd wel een scheidsrechter die zoiets ‘recht zet’ middels een rode kaart of een penalty. Al dan niet uitgelokt door een perfect stukje acteerwerk.
‘We’ vinden het kennelijk normaal. Net zoals we ons erbij hebben neergelegd dat instanties als de FIFA, UEFA en KNVB er niet (meer) zijn voor het voetbal, maar alleen voor zichzelf, zichzelf en nog eens zichzelf.

Het draait daar alleen om macht en geld. Niet om de lol van het trappen tegen een bal. En daar zou voetbal toch om moeten gaan: spelvreugde. Die vind ik nu in het balletje trappen met mijn vier jaar oude kleinzoon. Vandaar dat ik er hier mee ga stoppen. Het is de 67ste aflevering. Dat is ook mijn nieuwe pensioenleeftijd (al is die datum nog een paar jaar weg), dus dat past symbolisch mooi samen. Ik wens eenieder nog veel voetbalplezier. Waar u dat dan ook vandaan mag halen.

Carel Goseling

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top