OM DES KEIZERS BAARD
Komt uit het Duits “um des Kaisers Bart”. Geen Bart gezien, want voornamen zien er voornamelijk (leuke woordspeling) uit als hoge scores in Scrabble. Zoals tevoren aangekondigd in mijn vorige column: de “laatste” wordt die over VUC-HBS en belofte maakt schuld met daaraan gelijk gekoppeld een probleem. De laatste kon wel eens niet de laatste zijn, want er is ook nog een slotakkoord in de vorm van nacompetitie, met mogelijk wedstrijden die mijn pen doen krullen van vreugde.
Terug naar “af”: teneinde mijn OV Pay te effectueren, diende ik binnen 30 dagen na realisatie van mijn app ook daadwerkelijk van het OV gebruik te maken middels betaling via mijn betaalpas. Nou ben ik van vóór de computer en dan een soort van nerveus of de gepleegde invoering door whizzkid kleinzoon Stefano wel zou werken. Eenmaal gereed om naar de bushalte van 22 te lopen, kondigden mijn dochter en schoonzoon zich als bezoekers aan, mede om te assisteren bij een poging geld van de fiscus retour te krijgen; poging gedaan, maar niet realiseerbaar en dus vestje aan (het was bloedheet) en op weg. Verdraaid, het werkte: ingelogd, uitgelogd, overgestapt, ingelogd en op het Kleine Loo weer uitgelogd en dus ruim voor aanvang aanwezig bij de aloude gastvrije club, waar mijn vader al fan van was en ooit op dezelfde tribune heeft gezeten als ik vanmiddag.
Dat eenmaal gedaan, arriveerde maatje Kees Wenneker: ja we zijn nog af en toe bij de leuke potjes samen aanwezig. Sterker nog: Kees tijgerde net zo makkelijk de trap op als ik, toen de rust met 1-2 was aangekondigd. De verzorging was weer okidoki en goed nieuws was de a.s. benoeming van Jack tot vicevoorzitter (man met ervaring en clubdier). Hij mag het gedegradeerde VUC helpen de weg omhoog terug te vinden in een bijna op zeker erg leuke competitie in de eerste klasse. Good-old Emmy was weer zichtbaar beter paraat, Hans was over de spanning heen van een afgesloten deur richting terras bij de huldiging van vertrekkende spelers, waar Henri de helpende hand bood en Rob en Philip ons voorzagen van gewenste verkoelende drankjes.
De baard van de keizer irriteerde mij toen ik vertrok na de rustpauze, samen met Kees en onder dankzegging voor ontvangst en genotene. Een voorgevoel gaf mij aan om mij te haasten naar de halte van tramlijn 6, die ik vanuit Leidschendam aan zag komen stormen. Dus in blinde paniek ben ik gaan rennen en voelde mijn jarenlang in vele sporten opgedane conditie in moordend tempo tanen. De Heilige Geest aangeroepen en een paar volle aflaten beloofd (ik heb nog een stapeltje van vroeger) en ziedaar: de tram stopte en ik kon hijgend instappen en pogen mijn ademhaling te ordenen. Dat lukte uiteindelijk op het Centraal Station, door mij nog immer Staatsspoor genoemd. Ja, wat wil je als je in die buurt bent opgegroeid? Nou niks, want ik genoot van wat ik zag om hij heen en niet meer herkende.
Thuis verwelkomde Thea mij met “je bent nog best vroeg”. Ja, dat haalt je de Duvel: heb mij de krampen gelopen met angst of het wel goed zou gaan. Uiteindelijk toch mijn dank aan de Drie-eenheid en vandaag met name de Heiige Geest: het is tenslotte Pinksteren! en aan Thea voor haar overheerlijke garnalen-cocktail met een Keteltje 1 op ons terras na thuiskomst. Ik weet zeker dat ik eerder thuis was dan Ab Bourquin die zich van lijn 17 had verzekerd; maar het was wel leuk ook hem weer te ontmoeten!
JE KUNT NIET ZIEN WELKE KANT DE TRAM OP IS GEGAAN, DOOR NAAR HET SPOOR TE KIJKEN…….
Wim van den Berg
