IS MAXIMA DE ENIGE AARDIGE ARGENTIJNSE?
Hoewel amateur-columnist, ben ik zeker geen republikein. De sympathie voor het Koningshuis is mij thuis met de CHU-paplepel ingegoten. Mijn vader had tijdens zijn Soestdijkse dienstplicht ‘Juliaantje’ nog bewaakt. Op Koninginnedag liep ik dus als kind verkleed mee in de optocht. Je geneerde je er in die tijd niet eens voor. Als onderwijzer op een basisschool repeteerde ik wekenlang de liedjes voor de Oranjeballade en moest je in die tijd de Hoekse kinderspelen mee organiseren. Ieder kind kende destijds het Wilhelmus, in tegenstelling tot sommige Internationals.
Ik moet er niet aan denken dat ons land elders wordt vertegenwoordigd door de Jettens, Bonteballen, Eerdmannen of Klavertjes. Natuurlijk zijn er nogal wat smetjes op het Koningshuis op te merken: Prins Hendrik, de prins-gemaal van Emma, was een schuinsmarcheerder, Prins Bernhard een vreemdganger en die kreeg en passant ook wat geld uit Lockheedkringen. Maar toen Wim T. Schippers (hij is pas dood) een persiflage van Juliana als spruitjeskoningin op tv maakte, vond mijn koningsgezinde vader dat echt niet leuk.
Wat voor mij ook niet leuk was dat ik op vrijdag 27 april 1967 toen heel Nederland vrij was vanwege de geboorte van Willem-Alexander in een heel leeg HBS-lyceum toch het schriftelijk examen Handelswetenschappen van 09.00-12.00 en ’s middags de Franse vertaling van 13.30-15.30 moest afleggen. In de pauze kregen we van de conciërge als troost beschuit met blauwe muisjes. Al die examens op papier zitten nog in mijn persoonlijk archief.
De door Sportieve Willem ooit afgelegde Elfstedentocht(1986) en de uitgelopen New York Marathon (1992), het huppelen tussen kortgerokte hockeymeisjes op de Olympische Spelen (2024), maakten kroonprins Pils en Maxima toch bij een groot publiek populair. Toen hij na enkele Nederlandse probeerseltjes met mooie Maxima op de proppen kwam, stal hij (of liever zij) meteen mijn hart: “Het was een beetje dom, hè”, was het eerste wat ze over hem zei na een verkeerde opmerking over haar vader. Hij maakte als Koning heus wel wat kromme vergissingen die zij meestal weer snel recht praatte. Maxima durfde zelfs recent Trump met een scheef mondje te parodiëren, toen hij op Soestdijk logeerde. Hij zal later vergeefs op haar kamerdeur geklopt hebben, want een nachtmutsje nuttigen met naar zijn eigen oordeel de slimste man ter wereld, daar kan zo’n Argentijns koninginnetje toch geen ‘nee’ tegen zeggen. Vriendje Epstein deed dat toch ook altijd?
Ik vind Maxima een mooie vrouw en ze heeft ook nog een leuk Spaans accent. Maar is Maxima de enige vriendelijke en charmante Argentijnse? Ja, vanwege haar vaders capriolen moest ze koninklijke tranen laten biggelen op haar trouwdag. Ik heb zelden plaatsvervangend medelijden, maar toen wel. Ze schonk in haar huwelijk Willem drie mooie meiden en je kunt haar ook geen Dwaze Moeder noemen. Die hebben heel andere problemen.
Op voetbalgebied ligt mijn sympathie namelijk helemaal niet bij Argentinië. Toen we thuis net zwart-wit tv hadden, waren Uruguay en Argentinië op het WK in Engeland (1966) grote spelbedervers. De naam Antonio Rattin schoot me weer te binnen, toen gisteren (11 juli) in een persbericht vermeld werd dat hij overleden was: hij werd 89 jaar. De naam Rattin was echt symbolisch: hij weigerde namelijk het veld te verlaten toen hij eruit gestuurd werd door de Duitse scheidsrechter Rudolf Kreitlein (zo heette de man echt). Bij mijn weten is hij de enige interlandspeler die ooit onder politiebegeleiding van het veld werd gehaald.
De Zuid-Amerikaanse mentaliteit mag dan een voetbalkwaliteit heten, ik erger me dood aan de grove overtredingen, de aangeleerde acteertalenten en de talrijke schwalbes.
Een historisch overzichtje
In september 1970 speelde Feijenoord voor de wereldbeker tegen Estudiantes in Buenos Aires. Het werd 2-2 en een slagveld (desgewenst slachtveld) en de thuiswedstrijd ging de geschiedenis in als de partij met het brilletje van Joop van Daele. Middenvelder Pachamé brak het na het doelpunt van de bonkige spits in tweeën. Dat enge mannetje doet me nu denken aan de huidige Argentijnse middenvelder Paredes, die alle trucs uit zijn koker haalt. En dan die onschuldig opgestoken handen.
In 1978 werd het WK in Argentinië georganiseerd. Vanwege het dictatoriale systeem daar startten cabaretier Freek de Jong en zijn maatje Bram Vermeulen een publiekactie om er niet heen te gaan met het Nederlands elftal. Nederland durfde natuurlijk geen nee te zeggen, Cruyff wel, maar die mocht gewoon niet mee van zijn vrouw vanwege de vorige zwembadscènes in Duitsland 1974.
Maar het thuisland moest van dictator Videla en zijn corrupte FIFA-vriendje Havelange wereldkampioen worden. In de halve finale verkocht Peru de wedstrijd tegen Argentinië met 6-0. De Argentijnen eindigden door het betere doelsaldo in de poule boven Brazilië dat een paar uur eerder zijn wedstrijd had gespeeld. Journalisten beweerden later dat Videla in de rust de Peru-kleedkamer had bezocht. In Brazilië vond men dat Havelange een landverrader was. Het jaar daarna werden er scheepsladingen graan naar Peru overgebracht. De arme bergbevolking had weer te eten.
De finale begon al met een incident. De gipshand van René van de Kerkhof werd niet toegestaan door de aangewezen Italiaanse scheidsrechter Gonella. Ernst Happel had destijds wel guts: “Kein geloel, Dan spelen we niet, geef ze gewoon de beker maar.” Dat standpunt redde de aftrap in een vol en heetgebakerd stadion van Buenos Aires. Het werd weer een ordinaire schoppartij. Gelukkig schoot Robby Rensenbrink twee minuten voor tijd op de Argentijnse paal, anders was Nederland niet veilig teruggekeerd. Het vliegtuig stond al klaar voor de dropping. In de verlenging werd het 3-1. Sport en politiek gescheiden, ammehoela.
In Mexico 1986 maakte de hand van Diego Maradonna en zijn aanbeden God het einde aan de kansen van vijand Engeland. Het was sportiever geweest als hij het opgebiecht had. Dan was hij mijn inziens een grotere voetballer geweest, dan dat hij geëindigd was als drugsverslaafde. Messi en Maradonna, ik heb niets met ze.
In 1998 was het WK in Frankrijk. In de kwartfinale was Argentinië de tegenstander. Het was weer een hard en onsportief duel onder leiding van de Mexicaan Carter. Arthur Numan kreeg na twee keer geel rood, maar Edwin van der Sar lokte bij Ariel Ortega een kopstoot uit en die kon dus ook vertrekken. Tien tegen tien is toch wat eerlijker, vond Carter. Dennis Bergkamp maakte zich in de slotfase onsterfelijk met een droomgoal die alle voetballiefhebbers zich herinneren.
In 2006 ( WK Duitsland) werd het in de groepsfase 0-0. Leuk werd het nooit. In de halve finale van 2014 in Brazilië werd de eindstand ook 0-0 en de strafschoppenserie mondde uit in 2-4 (Messi scoorde toen wel, Vlaar en Sneijder misten).
In de winter van 2022 werd het na een heel irritante wedstrijd 2-2 (Woutje W.) en na strafschoppen werd het 3-4 (Van Dijk en Berghuis misten, Messi scoorde). Argentinië werd later tegen Frankrijk wereldkampioen. In het duel werden veertien gele kaarten uitgedeeld. Messi liet zich van zijn slechtste klant zien door Van Gaal belachelijk te maken.
Het komt nooit meer goed bij dit huwelijk tussen de twee landen. Ondanks Willem en Maxima. De route van Argentinië in dit toernooi was al heel vroeg uitgestippeld. Infantino had in december 2025 al besloten dat de finale Frankrijk-Argentinië moest worden. Het liefst nog Argentinië-VS. Alle scheidsrechters en VAR-juryleden wisten het en weten het. Wilde Makkelie (Good cop, bad cop) misschien niet meewerken, want hij fluit inmiddels geen wedstrijd meer. Misschien mag hij nog in de halve finale een onschuldig wisselbord langs de lijn ophouden.
Bewijzen van mijn complottheorie: de niet gegeven rode kaart van Messi tegen Algerije, de talrijke onbestrafte overtredingen van Romero, MacAllister, Paredes en De Paul, de afgekeurde goal van Egypte in de achtste finale, het lullig wegzenden van de Zwitserse spits Embolo in de kwartfinale. Engeland kan zijn borst natmaken, anders wordt het niet ‘ England is coming home, maar going home’.
Wie nu Tagliofico en Lisandro Martinez met het mes tussen de tanden ziet spelen, begrijpt ook dat na hun vertrek Ajax nooit meer op hetzelfde niveau heeft gespeeld. Tagliofico of Wijndal? Martinez of Gaeei? Ze schoppen om zich heen en vallen als stervende zwanen als ze zelf een tikkie krijgen. Als je over een schwalbe spreekt, dan had scheidsrechter Pinheiro veel meer geel kunnen trekken. Pinheiro betekent overigens ‘pijnboom.’ Zeker toepasselijk voor Zwitserland.
Ik had besloten na de onmiddellijke FIFA-uitspraak van de balchip die niets gemerkt had van de stroomkabel van de spy-camcorder boven het veld in Miami (het eerste doelpunt van Bellingham) niet naar de nachtwedstrijd van 03.00 uur te kijken. Op mijn Samsung 55 inch had ik de wedstrijd geprogrammeerd: je kunt dan de drinkpauze en de rust doorspoelen. Het ding heet een smart-tv, maar toen ik om zeven uur opstond om in mijn eentje in alle rust de wedstrijd te bekijken, kwam hij niet verder dan de 95e minuut, omdat zo’n Smartding geen rekening met de verlenging houdt. Het beeld ging plompverloren op zwart.
Toen kwam mijn uitgeslapen echtgenote de kamer in; het was half negen en vrolijk verklapte ze dat Argentinië met 3-1 had gewonnen. Het laatste wat ik van haar hoorde, toen ik de deur achter me dicht trok: “Dat was een beetje dom, hè?”
Ja, Maxima is echt de enige.
