Column van Simon Taal

Achtergrond, Columns, Nieuws, Voetbalnieuws Geen reacties op Column van Simon Taal 548

Henk Holtkamp

Wie kent hem niet? Of beter gezegd wie kende hem niet? Henk was een scheidsrechter met het 70 ‘er 80’ er jaren-stempel, vrijheid blijheid en peace man dat was Henk! Hij stopte met fluiten toen hij ook stopte met werken! Henk kon het met iedereen goed vinden en andersom! Henk leidde geen wedstrijden, hij las ze! Lachend wees hij spelers terecht die zich niet gedroegen conform de regels van het spel. Geheel tegen de standaard van de KNVB in die een onverbiddelijk ingrijpen vereiste! Wedstrijden van Henk ontspoorden nooit, in tegenstelling tot de wedstrijden van de regelfreaks. Door hem tegen te komen kwam ik op het idee om iets te schrijven over oude dingen die nog waardevol zijn maar ook (bijna) vergeten! Henk ademde vroeger voetbal en nu liep ie daar gewoon in het wild met zijn vrouw (en zonder bal of fluit) bij mij in de buurt! Op mijn vraag of ie het voetbal niet miste antwoordde hij ontkennend, geen moment, zei hij! Henk haakte af toen de rol-koffertjes hun intrede deden bij het scheidsrechtersgilde en er complete kledinglijnen aangevoerd werden door de in driedelig pak gestoken ‘mannetjes!’ Zelfs de fluitjes (in allerlei kleuren) werden op kleur van hun shirt uitgezocht bij de te leiden wedstrijden! Henk was wars van dit uiterlijk vertoon!

Speelgoedwinkel

In de Vlierboomstraat (Vruchtenbuurt Den Haag) is een winkeltje gevestigd met een speciaal bezoekuur, je kunt er maar op één dag per week terecht! Er staan allerhande spellen die tegenwoordig al lang niet meer gespeeld worden of aan slijtage onderhevig zijn zoals Pim Pam Pet, Ezeltje prik je en Monopoly. In dat rijtje zou ook straatvoetbal gezet kunnen worden! Waar zie je ze nog de speelterreinen waar vier jassen dienen als doeltjes en drie corners nog een pinantie betekent? Broeinesten van talent waar in de jaren 60 en 70 regelmatig toppertjes uit voortkwamen. Zie nog de beelden van Johan Cruijff die een bal hoog probeert te houden in Betondorp een Amsterdamse volkswijk, waar het in de schoolloze uren wemelde van het talent. Ook in Duindorp voetbalden we regelmatig op straat met de genoemde jassen fungerend als doeltjes, op zo’n vijftig meter van elkaar.

Talenten

Uit ons midden kwamen ook talentjes zoals Piet Groen, Jan Kuyt en uit een verder verleden Arie van der Zwan en Leen de Graaf, allen later bij ADO. Zie het zo nog voor me, we waren jongetjes van elf, twaalf jaar oud en speelden met de jonkies (acht- en negen jarigen) op de IJsbanen, een veldje naast het HBS-terrein, omzoomd door slootjes en tegenwoordig een volkstuinencomplex of op het nabij gelegen Stokroosveld waar in de weekenden het korfbal bedreven werd. Oude kranten inzamelen om uniforme kleding aan te kunnen schaffen door de kranten in te leveren bij de handel in oud papier en metalen in de Marcelisstraat in Scheveningen. Bijgoochems vertelden dat je de kranten nat moest maken en moest laten drogen, dat maakte namelijk uit voor het gemeten gewicht. De oud papierboer was ook niet gek en weigerde de natte oud-papierbalen met de mededeling dat hij ‘Gekke Henkie’ niet was! De krantenbalen moesten dan onverrichter zake weer mee terug genomen worden!

Straatlampen en Duinwaterleiding

Hele middagen en avonden (onder straatverlichting) speelden we op straat of op het genoemde veldje, om na afloop onze dorst te lessen aan de duinwaterleidingpomp. Ik ben niet de eerste en enige die het opdrogen van het straatvoetbal als oorzaak aanwijst voor de afgenomen hoeveelheid talent in het Nederlandse voetbal. Wedstrijdjes van straten of buurten tegen elkaar, ik zie ze niet meer, maar dat waren nou juist de wedstrijdjes waar ‘de bokken van de schapen gescheiden werden!’ Na het ‘poten’ werd bepaald wie het eerst mocht beginnen met het kiezen van zijn team, de selectie zeg maar… Tegenwoordig zou dit leiden tot vragen in de kamer en het instellen van een werkgroep, maar toen was dat de manier van selectie! Helaas zat ik ook nooit bij de eerst gekozenen, maar uiteindelijk kreeg iedereen een plekje in één van de teams en heeft het heel wat stille treurmomentjes opgeleverd bij menig laatst gekozen spelertje! Als een soort restafval werden de overblijvers niet gekozen, maar geschoven naar één van de twee teams! Geen prettig gevoel, maar zo was en is het leven! Voor mij is dat nog altijd het mooie aan het voetbal met als scheidsrechter een ‘Henk!’

Henk miste het voetbal niet, nee het voetbal mist liefhebbers als ‘Henk!’

Simon Taal

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top