De column van POLLY

Achtergrond, Nieuws, Polly, Voetbalnieuws Geen reacties op De column van POLLY 125

VROUWENVOETBAL

Ergens midden mei 1972 vroeg mijn nog prille verkering of ik ’s avonds wilde komen kijken naar de damesvoetbalwedstrijd van ABN-AMRO tegen meisjes van een andere bank. Als je pas verkering hebt, nota bene met het mooiste meisje van de klas, sta je natuurlijk langs de lijn op een winderig sportcomplex in Rotterdam-Noord. Zelf voetbalde ik in die tijd in de selectie van Zwaluwen Vlaardingen. Ik was wel niet de mooiste, maar wel de meester van een klas.

De eerste indruk (en liefde) in je leven blijft altijd hangen, zegt men. Dat gold deze keer niet alleen het meisje, maar ook het abominabele voetbal. Waarschijnlijk waren er 22 jonge vrouwen die weliswaar een verschillend kleur shirt droegen, maar een allemachtig talent hadden om dat te verbergen. De veldbezetting was die van een F-Welpenteam: daar waar de bal was bevonden zich vrouwen. Mijn prille vriendin onderscheidde zich bovendien door na een tegen haar gemaakte overtreding genadeloos door te halen op haar tegenstandster, die van pijn krimpend bleef liggen. Michiel Kramer krijgt voor zoiets zeven wedstrijden. Ik had dat signaal van venijn toen beter moeten oppakken, maar verliefdheid maakt stekeblind. Ze vlogen elkaar daarna in de lange, blonde haren en het was een echte heksentoer om ze uit elkaar te halen.

Na afloop zette ik alles op scherp: “Of je stopt meteen met die ongein, of…” Ze koos eieren voor haar geld. Het was dezelfde vrouw die een paar jaar later met een paraplu gewapend bij Hoekse Boys het veld in kwam om mij te verdedigen tegen een eigenlijk doodnormale tackle van een tegenstander. Opnieuw moest ik na afloop met een sanctie dreigen. “Jij blijft voortaan in de kantine een roseetje drinken. Dan kun je ook wat beter letten op onze oudste dochter Patty”. Die werd door supporters op zo’n zaterdag met snoep volgestopt. Een wonder dat zij ook het ‘mooiste meisje van de klas’ werd en tot op de dag van vandaag slechts één kroon heeft. Ik kreeg geen zoons en gunde mijn twee dochters – na het halen van de zwemdiploma’s- alle sporten, maar verbood er twee: voetballen en majoretten. Ik snap dat ik daarmee tegenwoordig een aanklacht wegens discriminatie aan mijn broek zou krijgen, maar goed.

In mijn scheidsrechtersloopbaan werd de liefde voor vrouwenvoetbal niet meer opgepakt. Afgezien van een miserabel niveau vlogen er steeds vrouwelijke lichaamsdelen om je oren. Als ik floot voor het onbevoegd gebruiken van het K-woord, keken alle aspirant-voetbalsters me verontwaardigd aan.
Het is eigenlijk nooit goed geworden tussen mij en vrouwenvoetbal.

Tot vorig jaar. Ik lag verlangend voor de buis tijdens het EK 2017. Lieke Martens, Daniëlle van den Donk, Jacky Groenen en vooruit Spitse konden werkelijk voetballen. En keepster Sari van Veenendaal had minder moeite met terugspeelballen dan Brad Jones, als is dat op zich niet zo’n verdienste. Die Shanice is bovendien beresnel en mag van Sarina op rechts met een rechterbeen denderen. Maar er liepen er ook een paar bij Oranje bij die misschien wel doelpunten maken, maar er toch niet al te veel van kunnen. Je schijnt dan toch nog bij Twente, ADO of zelfs Arsenal of Olympique Marseille te kunnen spelen. Een ander voordeel van die Nederlandse meisjes is dat ze vaak wel de mooiste van de klas geweest moeten zijn. Goed die EK-titel was dik verdiend en mijn belangstelling gewekt. Bij de jongste WK-kwalificatiewedstrijden in april jl., die op onmogelijke zenders werden uitgezonden, besloot ik Voetbal Inside op te nemen en te kiezen voor Nederland-Noord-Ierland. De eerste bal van de Noord-Ieren was al dramatisch en daarna kon je zien dat heel veel van die meisjes met het rode haar in het verzet bij de IRA hadden gezeten. Ze schopten naar alles wat bewoog; ook de Duitse Leitzfrau paste zich moeiteloos aan het oorlogsgeweld aan. Waarschijnlijk wil er geen man (of Makkelie voor wat extra centen?) fluiten. Het PSV-stadion zat vol met 30.000 vaders – die door het dragen van te warme boxers geen zoons hadden kunnen krijgen – met hun dus wel geboren zusjes. Een avondje Pony Park Slagharen.
Drie dagen later was er nog zo’n erbarmelijke partij (tegen Ierland). Om het voetbal belachelijk (en het Nederlandse spel onmogelijk) te maken hadden de Iersen het veld aan beide kanten één meter ingekort, waardoor er steeds onenigheid ontstond over de paarse of de witte lijn. De grensrechtsters liepen in een soort tennis-trambaan. Welke zichzelf respecterende voetbalbond staat zulke denigrerende maatregelen toe? Bijvoorbeeld de te lange Nederlandse volleybalsters slaan smashes te hard en daarom wordt het net tegen Luxemburg een meter hoger opgehangen.
Ook de Ieren sloopten er ouderwets op los, maar het had allemaal niets met voetbal te maken. Toch liet ik de eerste helft van de CL-partij Liverpool – City ervoor lopen. Achteraf een beetje dom, want Veronica zond daarna nog een samenvatting van drie minuten uit en dat was meer dan genoeg. Er was zelfs even sprake van dat de juni-wedstrijd tegen Slowakije, nummer 196 op de wereldranglijst, in Mijn Kuip zou worden gespeeld. Nee toch, De Rolling Stones richten minder schade aan op het veld.

Het is ook nooit meer goed gekomen met mijn vrouw en voetbal. Ze snapt nog steeds niet wat buitenspel is en gaat in Europese voetbalweken op dinsdag-, woensdag- en donderdagvond vroeg naar bed. Er is altijd wel iets leuks op RTL-4 : Gordon, Joling, Gordon, Tan, Gordon… Misschien kijkt ze stiekem wel naar Temptation Island…
Als het spannend wordt bij het Nederlands elftal gaat ze strijken. De eerste keer dat ze dat deed, was op 21 juni 1988 (niet toevallig mijn trouwdag). Nederland versloeg Duitsland tijdens het EK. ( “Zie je wel, het helpt”). De wereld wil bedrogen worden. Ze heeft intussen een strijkmachine, maar kampioen is Nederland nooit meer geworden.

Sorry mooie meisjes van Wiegman. Maar als jullie wereldkampioen worden, kruip ik op mijn knieën van Hoek van Holland naar Monster.
O ja, ik heb geen Facebook meer, dus alle bedreigingen richten aan het adres van mijn vrouw. Die leest alles van A tot Z. Maar ze weet nog niet dat ik columns schrijf.

© Haaglanden Voetbal

Zoeken

Back to Top