DRIE MAANDEN IS WEL EEN KWARTAAL……..
Sinds 1 november afwezig door medische perikelen en extra mantelzorg nu eindelijk weer een keer langs de lijn, deze keer samen met Arie Quartel, door insiders soms Arie Wartaal genoemd; vandaar o.a. de kop van deze column……
En dat klopt trouwens niet, want Arie spreekt genuanceerd, enthousiast en sociaal en is een geweldige mantelzorger. Was het nog een soort koud ook op het laatst, zodat de bestuurskamer redding kon brengen, waar we ruim tevoren al spraken met André Buurman en Peter Korving en uiteraard met Dineke Smits, die weer een lief en luisterend oor had. Twee zelfs! Gehuld in haar warme schapenvacht zorgde zij niet alleen voor eigen warmte, maar ook voor die van ons middels koffie en later wat bloedverdunners. De wedstrijd is door Jean Nederlof prima verslagen op Haaglanden Voetbal en de teleurstelling om 1-0 alsnog uit handen te geven was groot. Goed of fout beslist? Hands of niet? Ik heb het niet gezien, maar zag wel de ongenuanceerde reactie van tenminste één speler richting arbiter en dat mag je nooit doen.
Stadionspeaker Mario Siebers “deed” ook de nazit met de pupil van de week: Feli van der Sterre die speelt in JO11-1, maar ook meetraint bij de meiden van Feyenoord. Toppertje in de dop dus. En alweer zo’n beleefd, vriendelijk en dankbaar meisje dat de huldigingen en presentjes zichtbaar erg waardeerde, vastgelegd door Ap de Heus, hoffotograaf bij FS met stip.
Frans Smits had de snacks geregeld, die o.a. door Melanie Oudshoorn werden uitgeserveerd en waar Arie en ik na enige aandrang dan toch gebruik van hebben gemaakt. Jammie hoor!
Niet nadat we aan de bestuurstafel gezeten, een gesprekje mochten hebben met Marcel L’Ami, die we uiteraard nog van “vroeger” kenden en inmiddels na medisch leed voorzien van stut en steun in de geest van Johan van Oldenbarnevelt in 1619 richting schavot. Met Marcel gaat het steeds beter, gelukkig.
Wat mij nog opviel was de buitengewoon fraaie presentatiegids van de gastploeg ARC uit Alphen aan den Rijn. De aanwezig bezoekende bestuursleden heb ik dat ook aangegeven in de vorm van “wat een rijkdom” al die sponsors!
Mijn dochter uit Frankrijk was overgekomen en heeft samen met mijn oudste dochter uit Wateringen hun moeder – mijn vrouw – een bijzonder leuke middag bezorgd, onder het motto “Pa, ga maar lekker naar de voetbal, wij redden ons wel”. Loslaten is een kunst apart en ik ben daar niet goed in en dus vaak met gedachten bij het thuisfront, dat die dag de eerste keer Thuiszorg (lees douchen) mocht ondervinden. Ook nieuw en anders om te ervaren. Toch blij dat ook ik een “uitje” had.
