Het werd in Sporthal Hogeveld een avond met meerdere gezichten. Een avond van strijd, beleving, saamhorigheid en emotie. Futsal Haaglanden moest zich in de laatste competitiewedstrijd van het reguliere seizoen uiteindelijk met 1-2 gewonnen geven tegen Os Lusitanos, maar de wedstrijd bracht veel meer dan alleen een uitslag.
Tekst: Ulis van Maanen | Foto’s: SportSnap.nl
Eén van de absolute hoogtepunten van de avond vond zelfs al plaats vóór de aftrap. De opkomst van Futsal Haaglanden kreeg een bijzonder en hartverwarmend karakter doordat de speelsters en staf het veld betraden samen met kinderen van speelsters, en ook met neefjes en nichtjes. Dat zorgde voor een prachtig en ontroerend moment, dat de avond meteen een extra lading gaf. Het onderstreepte nog maar eens dat Futsal Haaglanden meer is dan alleen een team: het is ook een hechte familie, binnen én buiten het veld.
Sfeer
Met die mooie sfeer als decor begon Futsal Haaglanden aan het duel in een 1-1-2-1 basisformatie met Amber van Niel als keepster, daarvoor Priscilla Mesker, Alyssa Dijkstra en Danique van Lingen, en Priscilla de Vos in de punt. Op de bank zaten Lisa Franken, Zoyla Barendse, Celine van der Toorn, Jasmina Hadzimusic, Amber Toet en Larissa Boerenstam klaar om hun bijdrage te leveren.
Scherp
De bezoeksters uit Amsterdam startten scherp en kwamen al vroeg op voorsprong. In de tweede minuut schoot Daniëlle Kortlever de 0-1 binnen. Daarmee kreeg Futsal Haaglanden direct een tik te verwerken, maar de ploeg bleef knokken en probeerde vanuit organisatie en discipline terug in de wedstrijd te komen. De Haagse formatie gaf weinig cadeau en bleef hard werken, maar ging met een 0-1 ruststand de kleedkamer in.
Na rust bleef de spanning in de wedstrijd voelbaar. Futsal Haaglanden zocht naar het juiste moment om toe te slaan, maar het was opnieuw Kortlever die in de 24e minuut de marge verdubbelde naar 0-2. Toch brak er bij de thuisploeg geen moment gelatenheid door. Integendeel: de ploeg bleef geloven, bleef energie leveren en bleef jagen op een ommekeer. Dat geloof werd in de slotfase beloond. In de veertigste bracht Priscilla de Vos Futsal Haaglanden terug in de wedstrijd met de 1-2. De aansluitingstreffer zorgde voor nieuwe hoop, nieuwe energie en nog één keer vuur in Sporthal Hogeveld. Het publiek ging erachter staan en de ploeg perste er nog een slotoffensief uit, maar de gelijkmaker viel net niet meer.
Trots
Zo eindigde de avond in een nipte nederlaag, maar tegelijk ook in trots. Trots op de manier waarop Futsal Haaglanden bleef strijden. Trots op de veerkracht die de ploeg toonde. En trots op het menselijke en warme beeld waarmee de avond begon: speelsters en staf die samen met hun kinderen, neefjes en nichtjes het veld betraden. Juist dat moment gaf deze wedstrijd iets bijzonders. Het liet zien waar sport óók om draait: verbinding, familiegevoel en samen herinneringen maken.
Futsal Haaglanden verloor dan wel met 1-2, maar liet opnieuw zien over karakter, saamhorigheid en hart te beschikken. Soms zegt een avond meer dan alleen de stand op het scorebord. Dit was zo’n avond.
Uiteraard sloot trainer Havermans zijn wedstrijdanalyse af met een passend Cruyffiaanse quote: “Ik heb respect voor mensen die fouten maken, maar zich ook steeds weer voor de volle 100% willen inzetten.”
