Necrologie Koos Lamers

Koos Lamers (75) overleden

Verdrietig nieuws op de ochtend van 27 september. Koos Lamers was de nacht ervoor overleden op de leeftijd van 75 jaar. Een ADO’er in hart en nieren, in tijden van voor- èn tegenspoed. Op 1 juli jl. was hij 65 jaar lid van de vereniging.

In 1957 werd Koos Lamers ingeschreven als jeugdlid. En voetballend zou hij actief zijn tot ver in veteranenleeftijd. Hij was geen groot voetbaltalent, maakte geen deel uit van selecties, speelde voor zijn plezier, maar wilde wel altijd winnen. Als speler van het vijfde, achtste of tiende, dat maakte hem niet uit. Als hij maar in het roodgroene shirt het veld als winnaar verliet. Technisch was hij niet, maar wel fysiek sterk en met zijn brede lichaam liet hij tegenstanders nooit zo maar voorbij gaan. En met het overzicht, dat hij bezat voorzag hij medespelers menigmaal van aardige passes, waarmee zij uit de voeten konden.

ADO had aan Koos heel veel als kaderlid. Hij was jeugdleider, lid van de Clubavondcommissie, medewerker in de kantine, verrichtte met diverse clubgenoten bouwwerkzaamheden en hij was lid van de toenmalige Verenigingsraad. Zowel als voetballer en als kaderlid roerde hij zijn mond. Hij kwam met ideeën en gaf commentaar op zaken die in zijn ogen een kritische benadering behoefden. Dat deed hij in onvervalst Haags. Zoals dat bij hem hoorde. En als hij ontwikkelingen signaleerde, die volgens hem de vereniging schaadden, deinsde hij er niet voor terug dit het bestuur te melden. Juist, omdat hij dit zuiver in het belang van ADO deed, achtte het bestuur dit veelal waardevol. Voor zijn vele activiteiten werd Koos benoemd tot Lid van Verdienste.

Koos was, tot hij ging tobben met zijn gezondheid, steevast aanwezig bij wedstrijden, vergaderingen en op bijeenkomsten van de PensionADO’s. Hij was echt dol op ADO. Voelde hij zich niet echt fit, toch ging hij kijken bij het eerste zoals hij het noemde. Zo kon het ook gebeuren, dat hij onwel werd op de tribune en per ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht. Om enkele weken later weer doodleuk op de tribune te gaan zitten. Zijn toelichting luidde dan ontnuchterend: ‘Ach, een paar uurtjes mogen uitrusten in het ziekenhuis en ik mocht weer gaan’.

Desalniettemin was Koos zich goed bewust van zijn afnemende gezondheid. ‘Ben er nog steeds’, klonk het bij elke ontmoeting met een glimlach en een blik van verstandhouding. Helaas, kwam er in de nacht van 26 op 27 september een einde aan het leven van deze trouwe ADO’er met het roodgroene hart en die het geelgroen accepteerde omdat het nog steeds ADO was.

Dank Koos, voor alles wat je hebt gedaan en betekend voor de vereniging.